چو سیمبر به صفا تنگمان به بر گیرد

که خویش را همه حیران و خیره نام کنیم

و آنگهی که رسد باده های حیرانان

ز شیشه خانه دل صد هزار جام کنیم

فلک که کره تند است ماش رام کنیم

چو مغز روح از آن باده ها به جوش آید

چهار حد جهان را به تک دو گام کنیم