میان صورت ها این حسد بود ناچار

روا بود که دو سه روز بر نمد گردم

اگر گلی بده ام زین بهار باغ شوم

وگر یکی بده ام زین وصال صد گردم

ولی چو آینه گشتم بر حسد گردم

من از طویله این حرف می روم به چرا

ستور بسته نیم از چه بر وتد گردم