به خواب دوش که را دیده ام نمی دانم

خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم

ز خوشدلی و طرب در جهان نمی گنجم

ولی ز چشم جهان همچو روح پنهانم

درخت اگر نبدی پا به گل مرا جستی