بیاور سپاه و درفش مرا

که بیدار دل باش و تندی مکن

به شبگیر چون من به آوردگاه

روم پیش آن ترک آوردخواه

همان تخت و زرینه کفش مرا

همی باش بر پیش پرده سرای

چو خورشید تابان برآید ز جای