جز از اسیری و میری مقام دیگر هست

فقیر فقرم و افتاده فقیرانم

من آن کسم که تو نامم نهی نمی دانم

چو من اسیر توام پس امیر میرانم

چو من فنا شوم از هر دو کس نفیرانم

چو شب بیاید میر و اسیر محو شوند

اسیر هیچ نداند که از اسیرانم