چو اختران سماوات از منیرانم

خمیرکرده یزدان کجا بماند خام

خمیرمایه پذیرم نه از فطیرانم

فطیر چون کند او فاطرالسموات است

تو چند نام نهی خویش را خمش می باش

که کودکی است که گویی که من ز پیرانم