تو دهان گیر و من جهان گیرم

همتم شد بلند و تدبیرم

جز به پیش تو من نمی میرم

تو دهانم گرفته ای که خموش

زان ز عالم ربوده ام حلقه

که به دست توست زنجیرم

پیر ما را ز سر جوان کرده ست