گر نکنی بر دل من رحمتی

در پی آن عیش و تماشا دلم

از دل تو در دل من نکته هاست

آه چه ره است از دل تو تا دلم

وای دلم وای دلم وا دلم

ای تبریز از هوس شمس دین

چند رود سوی ثریا دلم