که شب چون بدت روز چون خاستی

به چنگ اندرون گرزه گاورنگ

ز رستم بپرسید خندان دو لب

تو گفتی که با او به هم بود شب

ز پیگار بر دل چه آراستی

ز کف بفگن این گرز و شمشیر کین

بزن جنگ و بیداد را بر زمین