خود کوه مسکین که بود آن جا که شد موسی زبون

گر سایه عاشق فتد بر کوه سنگین برجهد

نه چرخ صدق ها زند تو منکری نک آزمون

بر کوه زد اشراق او بشنو تو چاقاچاق او

خود پیش موسی آسمان باشد کمینه نردبان

کو آسمان کو ریسمان کو جان کو دنیای دون

تن را تو مشتی کاه دان در زیر او دریای جان