ای شمس تبریز از کرم ای رشک فردوس و ارم

سر از زمین برداشته بر خویش می خواند فسون

جان مست گشت از کاس او ای شاد کاس و طاس او

طاسی که بهر سجده اش شد طشت گردون سرنگون

تا چنگ اندر من زدی در عشق گشتم ارغنون