از حیله بسیار او این ذره ها لرزان دلان

اندر کشاکش های او نوش است ناخوش های او

آب است آتش های او بر وی مکن رو را گران

در جان نشستن کار او توبه شکستن کار او

ای ریش خند رخنه جه یعنی منم سالار ده

تا کی جهی گردن بنه ور نی کشندت چون کمان

تخم دغل می کاشتی افسوس ها می داشتی