در قعر چاه اولیتری ای ننگ خانه و خاندان

تخم دغل می کاشتی افسوس ها می داشتی

حق را عدم پنداشتی اکنون ببین ای قلتبان

ای خر به کاه اولیتری دیگی سیاه اولیتری

در من کسی دیگر بود کاین خشم ها از وی جهد

گر آب سوزانی کند ز آتش بود این را بدان

در کف ندارم سنگ من با کس ندارم جنگ من