پس شرحه های گوشتش زنده شود زین بابزن

گر آفتاب روی تو روزی ده ما نیستی

ذرات کونین از طمع کی باز کردندی دهن

حیوان چو قربانی بود جسمش ز جان فانی بود

آتش بگوید شرحه را سر حیاتات بقا

کای رسته از جان فنا بر جان بی آزار زن

نعره زنند آن شرحه ها یا لیت قومی یعلمون