مهمانیم کن ای پسر این پرده می زن تا سحر

دوزخ بود گر غیر آن باشد فن و کردار من

ای طبله ام پرشکرت من طبل دیگر چون زنم

ای هر شکن از زلف تو صد نافه و عطار من

این است لوت و پوت من باغ و رز و دینار من

خفته دلم بیدار شد مست شبم هشیار شد

برقی بزد بر جان من زان ابر بامدرار من