ای گلرخ و گلزار من ای روضه و ازهار من

روزی برون آیم ز خود فارغ شوم از نیک و بد

گویم صفات آن صمد با نطق درانبار من

جانم نشد زین ها خنک یا ذا السماء و الحبک

امشب چه باشد قرن ها ننشاند آن نار و لظی

من آب گشتم از حیا ساکن نشد این نار من

هر دم جوانتر می شوم وز خود نهانتر می شوم