آن باده بر مغزت زند چشم و دلت روشن کند

کوه احد جنبان شود برپرد از محراک من

جامی که تفش می زند بر آسمان بی سند

دانی چه جوشش ها بود از جرعه اش بر خاک من

وانگه ببینی گوهری در جسم چون خاشاک من

عالم چو مرغی خفته ای بر بیضه پرچوژه ای

زان بیضه یابد پرورش بال و پر املاک من