سیلم سوی دریا روم روحم سوی بالا روم

گر گشت جانان محتجب جان می رود نیکوش بین

گفته ست جان ذوفنون چون غرقه شد در بحر خون

یا لیت قومی یعلمون که با کیانم همنشین

لعلم به گوهرها روم یا تاج باشم یا نگین

هر کس که یابد این رشد زان قند بی حد او چشد

مانند موسی برکشد از خاره او ماء معین