در قهر او صد مرحمت در بخل او صد مکرمت

چون دیگ سربسته ست دل در آتشش کرده وطن

ای داده خاموشانه ای ما را تو از پیمانه ای

هر لحظه نوافسانه ای در خامشی شد نعره زن

در جهل او صد معرفت در خامشی گویا چو ظن

الفاظ خاموشان تو بشنوده بی هوشان تو

خاموشم و جوشان تو مانند دریای عدن