کیست که داند جز تو بند و گشای دل من

گوید که افسرده شدی بی من و پژمرده شدی

پیشتر آ تا بزند بر تو هوای دل من

گویم کان لطف تو کو بنده خود را تو بجو

گوید نی تازه شوی بی حد و اندازه شوی

تازه تر از نرگس و گل پیش صبای دل من

گویم ای داده دوا لایق هر رنج و عنا