از خم سرکه است همه با شکرانش منشان

زانک مرا داد لبش نیست لبی را اثرش

ز آنچ چشیدم ز لبت هیچ لبی را مچشان

آنک ترش روی بود دانک درم جوی بود

گفتم ای شاه علم من که میان عسلم

از عسل من که چشد گفت لب خوش منشان