بال و پری گشادمش از صفت صفای من

بهر خدای ساقیا آن قدح شگرف را

بر کف پیر من بنه از جهت رضای من

گفت که باده دادمش در دل و جهان نهادمش

پیر کنون ز دست شد سخت خراب و مست شد

نیست در آن صفت که او گوید نکته های من

ساقی آدمی کشم گر بکشد مرا خوشم