باده تویی سبو منم آب تویی و جو منم

نیست در آن صفت که او گوید نکته های من

ساقی آدمی کشم گر بکشد مرا خوشم

راح بود عطای او روح بود سخای من

مست میان کو منم ساقی من سقای من

از کف خویش جسته ام در تک خم نشسته ام

تا همگی خدا بود حاکم و کدخدای من