هر دو مرا تویی بلی میر من و شکار من

می چو خوری بگو به می بر سر من چه می زنی

در سر خود ندیده ای باده بی خمار من

باز سپیدی و برو میر شکار را بگو

مطلع این غزل شتر بود از آن دراز شد

ز اشتر کوتهی مجو ای شه هوشیار من