گفت ز من نه بارها دیده ای اعتبارها

زنده کن این تن مرا از پی اعتبار من

مرده تر از تنم مجو زنده کنش به نور هو

تا همه جان شود تنم این تن جان سپار من

بر تو یقین نشد عجب قدرت و کاربار من

گفتم دید دل ولی سیر کجا شود دلی

از لطف و عجایبت ای شه و شهریار من