گر چه که در یگانگی جان تو است جان من

ذره به ذره چون گهر از تف آفتاب تو

دل شده ست سر به سر آب و گل گران من

پیشتر آ دمی بنه آن بر و سینه بر برم

در عجبی فتم که این سایه کیست بر سرم

فضل توام ندا زند کان من است آن من

از تو جهان پربلا همچو بهشت شد مرا