بیش فلک نمی کشد درد مرا و نی زمین

راز تو فاش می کنم صبر نماند بیش از این

این دل من چه پرغم است وان دل تو چه فارغ است

آن رخ تو چو خوب چین وین رخ من پر است چین

تا که بسوزد این جهان چند بسوزد این دلم