این دل من چه پرغم است وان دل تو چه فارغ است

راز تو فاش می کنم صبر نماند بیش از این

بیش فلک نمی کشد درد مرا و نی زمین

آن رخ تو چو خوب چین وین رخ من پر است چین

تا که بسوزد این جهان چند بسوزد این دلم

چند بود بتا چنان چند گهی بود چنین