آن رخ تو چو خوب چین وین رخ من پر است چین

راز تو فاش می کنم صبر نماند بیش از این

بیش فلک نمی کشد درد مرا و نی زمین

این دل من چه پرغم است وان دل تو چه فارغ است

تا که بسوزد این جهان چند بسوزد این دلم

چند بود بتا چنان چند گهی بود چنین

سر هزارساله را مستم و فاش می کنم