دانه نمود دام تو در نظر شکار دل

آن دم پای دار شد دولت پایدار جان

باغ که بی تو سبز شد دی بدهد سزای او

جان که جز از تو زنده شد نیست وی از شمار جان

خانه گرفت عشق تو ناگه در جوار جان

نیم حدیث گفته شد نیم دگر مگو خمش

شهره کند حدیث را بر همه شهریار جان