چونک چنین کنی بتا بس به نواست کار من

هین که خروس بانگ زد بوی صبوح می دهد

بر کف همچو بحر نه بلبله عقار من

گریه به باده خنده کن مرده به باده زنده کن

بند من است مشتبه باز گشا گره گره

تا که برهنه تر شود خفیه و آشکار من

ترک حیا و شرم کن پشت مراد گرم کن