پشت من و پناه من خویش من و تبار من

بند من است مشتبه باز گشا گره گره

تا که برهنه تر شود خفیه و آشکار من

ترک حیا و شرم کن پشت مراد گرم کن

نیست قبول مست تو باده ز غیر دست تو

آن رخ من چو گل کند وان شکند خمار من

داد هزار جان بده باده آسمان بده