داد هزار جان بده باده آسمان بده

پشت من و پناه من خویش من و تبار من

نیست قبول مست تو باده ز غیر دست تو

آن رخ من چو گل کند وان شکند خمار من

تا که پرد همای جان مست سوی مطار من

جان برهد ز کنده ها زین همه تخته بندها

مقعد صدق بررود صادق حق گزار من