برجه ساقیا تو گو چون تو صفت کننده کو

جام گزین و می ببین از کف شهریار من

پر ز حیات جام او مشک و عبر ختام او

دیو و پری غلام او چستی و انتشار من

ای که ز لطف نسج او سخت درید تار من