هر نفسی برون کشی از عدمی هزار فن

چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی من

صید توایم و ملک تو گر صنمیم وگر شمن

هر نفس از کرانه ای ساز کنی بهانه ای

گر چه کثیف منزلم شد وطن تو این دلم

رحمت مومنی بود میل و محبت وطن

دشمن جاه تو نیم گر چه که بس مقصرم