گفت بنه تو نیش را تازه مکن تو ریش را

صورت بوزنه ز دل می بنمود از کمین

گفت که آه اگر تو خود بوزنه را نگفتیی

یاد نبد ز بوزنه در دل هیچ مستعین

خواب بکن تو خویش را خواب مرو حسام دین