تلخ بود غم بشر وین غم عشق چون شکر

فتح و فتوح من تویی یار قدیم و اولین

ای ز تو شاد جان من بی تو مباد جان من

دل به تو داد جان من با غم توست همنشین

این غم عشق را دگر بیش به چشم غم مبین

چون غم عشق ز اندرون یک نفسی رود برون

خانه چو گور می شود خانگیان همه حزین