زود روان روان شود در پی تو روان من

تا چه خیال بسته ای ای بت بدگمان من

تا چو خیال گشته ام ای قمر چو جان من

از پس مرگ من اگر دیده شود خیال تو

بنده ام آن جمال را تا چه کنم کمال را

بس بودم کمال تو آن تو است آن من

جانب خویش نگذرم در رخ خویش ننگرم