نیست چنان کسی کی او حکم کند چنان مکن

چون سر صید نیستت دام منه میان ره

چونک گلی نمی دهی جلوه گلستان مکن

غم نخورد ز رهزنی آه کسی نگیردش

خشم گرفت ابلهی رفت ز مجلس شهی

گفت شهش که شاد رو جانب ما روان مکن

خشم کسی کند کی او جان و جهان ما بود