خشم مکن تو خویش را مسخره جهان مکن

خشم گرفت ابلهی رفت ز مجلس شهی

گفت شهش که شاد رو جانب ما روان مکن

خشم کسی کند کی او جان و جهان ما بود

بند برید جوی دل آب سمن روا نشد

مشعله های جان نگر مشغله زبان مکن