بند برید جوی دل آب سمن روا نشد

گفت شهش که شاد رو جانب ما روان مکن

خشم کسی کند کی او جان و جهان ما بود

خشم مکن تو خویش را مسخره جهان مکن

مشعله های جان نگر مشغله زبان مکن