صور را دل شده جاذب چو عنین شهوت کاذب

ز استیزه چه بربندی قضا را بنگر ای کودن

نکاحی می کند با دل به هر دم صورت غیبی

نزاید گر چه جمع آیند صد عنین و استرون

ز خوبان نیست عنین را بجز بخشیدن وجکن

بیا ای شمس تبریزی که سلطانی و خون ریزی

قضا را گو که از بالا جهان را در بلا مفکن