چه باشد خار گریان رو که چون سور بهار آید

چو آمد روی مه رویم کی باشم من که باشم من

چو زاید آفتاب جان کجا ماند شب آبستن

نگیرد رنگ و بوی خوش نگیرد خوی خندیدن

چه باشد سنگ بی قیمت چو خورشید اندر او تابد

که از سنگی برون ناید نگردد گوهر روشن