از صدقه نشد کمتر هاده چه به درویشان

ای سرو و گل بستان بنگر به تهی دستان

نانی ده و صد بستان هاده چه به درویشان

بشنو تو ز پیغامبر فرمود که سیم و زر

یک دانه اگر کاری صد سنبله برداری

پس گوش چه می خاری هاده چه به درویشان

کم کن تو فزایش بین بنواز و ستایش بین