ای وای از آن ساعت کاین خاطر چون پیلم

از گرمی میدانت برسوزد تابستان

گر طفلک یک روزه شب های تو را بیند

از شیر بری گردد وز مادر وز پستان

سرمست شما گردد یاد آرد هندستان

روزی که تب مرگم یک باره فروگیرد

هر پاره ز من گردد از آتش تب سستان