در کنج عزبخانه حوری چو دردانه

احوال تو دانستم تو عشوه مخوان ای جان

گر روی ترش داری دانیم که طراری

ز احداث همی ترسی وز مکر عوان ای جان

دور از لب بیگانه خفته ست ستان ای جان

صد عشق همی بازد صد شیوه همی سازد

آن لحظه که می یازد بوسه بستان ای جان