بر ظاهر دریا کی بینی خورش ماهی

دور از لب بیگانه خفته ست ستان ای جان

صد عشق همی بازد صد شیوه همی سازد

آن لحظه که می یازد بوسه بستان ای جان

کان آب تتق آمد بر عیش کنان ای جان

چندان حیوان آن سو می خاید و می زاید

چون گرگ گرو برده پنهان ز شبان ای جان