از آب حیات تو دور است به ذات تو

آن کس که تو را بیند وانگه نظرش بر تن

ز آیینه ندیده ست او الا سیهی آهن

کز کبر برآید او بالا مثل روغن

پای تو چو جان بوسد تا حشر لبان لیسد

از لذت آن بوسه ای روت مه روشن