چو نوح رفت کشتی کجا رهد ز طوفان

مسیح خوش دمی تو و ما ز گل چو مرغی

دمی بدم تو بر ما بر اوج بین تو جولان

تو نوح روزگاری و ما چو اهل کشتی

تویی خلیل ای جان همه جهان پرآتش

که بی خلیل آتش نمی شود گلستان

تو نور مصطفایی و کعبه پربتان شد