ای غوره چون سنگ نخواهی تو پزیدن

در پرده ناموس و دغل چند گریزی

نزدیک رسیده ست تو را پرده دریدن

هر میوه که در باغ جهان بود همه پخت

رحم آر بر این جان که طپان است در این دام

نشنود مگر گوش تو آواز طپیدن

چشمی است تو را در دل و آن چشم به درد است